Ein stk. frustrert tenåring.

här är min obeskrivlig pingvin. jag älskar honom.

No har eg nesten holdt kjeft i tre dagar. Eg, som er vant til å prate store delar av tida (i visse tilfeller, når eg ikkje er med Sara altså - haha!), har holdt kjeft. Det har vore vanskeleg. Det har vore hardt. Det har vore uverkeleg. Likevel har eg klart å kave meg igjennom denne jungelen av snytepapir, halsdrops, varmevatn og ullsokkar. Akkurat no, føle eg meg som ein overvektig amerikanar på Antarktis, eller ein aborginar i eit datarom, om du vil. Fortsatt like lost...

Eg har lyst å føle meg sånn igjen; idiotisk, full av energi og glad...
.

Imårå bære det heimattover. Kanskje ikkje heilt heim, men til Førde iallefall. Tenkje det at eg ikkje har fullt så mykje å gjere her når eg ikkje har stemme, og alle dei andre pratar heile tida. Då snakkar (høhø) vi verkeleg fire og tjue - sju, her...
.

For første gong (trur eg), er eg faktisk nok glad for at countryfestivalen er over.
.
. Går medisinar laga berre av naturlege ingrediensar og "hunden min bit ikkje" ut på det same?
.
Oiski boiski ... Klokka er mykje. Leggetid for småjenter.
I'll hit the sack!