GIVE ME A KISS FROM PARIS

Eg var visst ein tur innom Paris for ein månad sidan ...

Soundtrack: Free Deejays - Kiss From Paris (Extended Track)

CAN I HAVE MY IDENTITY BACK?

Soundtrack: Owl City - Vanilla Twilight (spotify)

.

.

Hadde ikkje du blitt passelig skremt viss du måtte nokon som har heilt lik deg? Heilt identisk. Ikkje ein einaste forskjell. Viss dokke var heilt like på alle mulige måtar. Hadde ikkje du blitt ganske skremt då?

.

Veldig mange opplever at folk "stjel" identiteten deira. For alt du veit, kan det hende ein du er venn med på Facebook eller Nettby, har kopiert alle bilda dine og alle opplysningane du har lagt ut av deg sjølv, og laga ein ny profil. Ikkje nødvendigvis med same navn, men kanskje eit heilt anna, men med dine bilder og dine personlege opplysningar. Veldig mange, spesielt kjende personar, opplever ofte å finne falske profilar, f.eks. Tone Damli Aaberg eller Emilie "Voe" Nereng.

.

Etterkvart som eg har blitt eldre (og litt meir fornuftig), har eg skjønt kva folk pratar om når dei seier "nettvett" og sånt. Eg har blitt veldig forsiktig på kva eg legger ut om meg sjølv, og spesielt når det gjelder bilder. Ikkje berre av meg sjølv, men også av venner. Eg har vel eigentleg berre blitt skikkelig skremt av kor mykje ein kan finne ut om ein person gjennom nettet, og prøver derfor å tenke så mykje som mogeleg over kva eg publiserar. Eg har funne ut at det er lurt å vere mest mogeleg anonym, iallefall i begynnelsen. Mange ein trur er til å stole på, kan spele eit spel. Og slike spel vil ein ikkje rote seg borti. Det er utruleg lett å ta på seg ei maske, og det er vanvittig vanskeleg å avsløre den maska ...

.

Det siste skuleinnlegget. Og bloggen ser fortsatt forferdeleg ut i Google Chrome og Safari altså. Hjelp?

I KNOW YOU - I SAW YOU ON FACEBOOK!

Soundtrack: The Veronicas - Take Me On The Floor (spotify)

.

.

kjelde

.

Har du nokon gong vore avhengig av noko? Nesten hatt litt tvangstankar? At du måtte trene tre gongar i veka. At du måtte drikke mjølk til frukosten. Eller at du måtte sjekke Facebook for å sjekke kva vennane dine gjorde?

Eg kan med handa på hjarte sei; been there, done that.

Eller kanskje til og med; am there, doing that. Eg veit ikkje heilt. Men det er skummelt kor vanedannande det er. Og det verste? For litt over eit år sidan, var eg ein av dei som ikkje visste korleis ein skulle oppdatere statusen eingong. Idag, derimot – har eg full kontroll over bileta, videoane og statusane til vennane mine. Eg veit kor mange poeng dei fekk då dei spelte Bejeweled Blitz, kor lenge det er til dei skal på jobb, og kor dei skal på fest i kveld. Etter eit år har eg blitt ein av dei som forbannar dei som sender Farmville-invitasjonar og seier ”Å, der er han der – eg er venn med han på Facebook. Såg du forresten det stygge bildet han var tagga i?”. No er eg ein av dei som sitte og ler av dei pinlige bileta deira dagen der på. No er eg ein av dei som høyrer Spotify-listene som dei har sendt til andre venner. No er eg ein av dei som sparkar av seg skoa og spurtar opp trappa etter skuletid, for å sjekke Facebook – for det er jo faktisk ein halvtime sidan sist eg sjekka. Det er vel kanskje sånt ein kallar avhengig. For, ja ... eg heiter Ann Helen, og eg er Facebook-addicted.